دارم واقعا کُپ می کنم . این ولگرده همینجوری داره پشت سرم میاد . اگه تا دمه خونه مون بیاد خیلی بد میشه . دیگه به این سادگی آ نمی شه پیچوندش . حالا از کجا معلوم که با من کار داره . باید وایسم تا معلوم شه . سر همین پیچ باید وایسم .

وا میسم و بر می گردم . همچی که بر می گردم اول از همه این نگاه لعنتی م قفل می شه توو چشاش . اونم راس راس می آد طرف منو سلام می کنه . واقعا دست پاچه شدم . این طوری خیلی بده . اون نباید بفهمه که من قلبم داره از حلقم می زنه بیرون . قد بلند و چارشونه ای داره ولی بد جوری لاغره . گمونم معتادم باشه . مو هاش یه گوله کاموا شده رو سرش . هم زمان که سرمو کمی خم می کنم پایین ، جواب سلامشو می دم . واقعا نمی دونم چی کارم داره . اگه بگه یه کم بهم پول بده ، می پرم یه ماچ از لپای خدا می کنم . ولی نمی دونم چرا یه حسی بهم می گه نباید این باشه . فقط یه حسه ها . ولی از اون حس هاس که آدم می دونه که درسته ولی باز نمی تونه خودشو گول بزنه .

می گه ؛ " ببخشین ... مث اينكه شما داشتين یه ترانه می خوندین . بايد اسمش the wall   باشه . مال گروه پينك فلويد . ظاهرا ترجمه هاش تازه چاپ شده . اگه کتابشو دارین می تونم ازتون خواهش کنم چند روز به من قرض بدینش .... " .

لعنتی . کار خودشو کرد . ضربه ی خودشو زد . می دونستم یه گدای معمولی نیست . آرزو می کردم گیر یه گدای معمولی افتاده بودم . آدم با اونا می دونه باید چی کار کنه . یا یه چیزی بهشون می ده یا نمی ده . ولی امان از این گدا های چیز فهم . خدا نکنه گیرشون بیفتی . هم پوله رو باید بدی ، هم یه تیکه از روحتو ، هم کلی از وقتتو  . پوله کم که نمی تونی بدی ، پوله زیاد هم اگه بدی تازه به وظیفه ت عمل کردی . تازه این آخرش نیست ، اگه چند تا تخته مث من کم داشته باشی ، این موضوع تا کلی وقت می ره توو مخت و عین یه سیم برق ، روزی چند بار فاز و نولش می خوره به هم که عجب روزگار تخمیی یه و از این جور حرفا . این اعتماد به نفسش بیشتر دست پاچه م می کنه . هرچی اون آروم تره من بیشتر به هم می ریزم . یه لهجه ی خاصی هم داره که نمی دونم دقیقن مال کجاست . شاید شبیه جنوبی ها . خوب تونسته بازی رو دستش بگیره . قشنگ معلومه که اون درخواست اولش ، در خواست واقعی ش نبوده . فقط خواسته منو برای وایسادن مجاب کنه و بفهمونه که با یه گدای معمولی رو به رو نیستم که موفق هم شده . لعنتی آ . به اندازه ی خودشون باهوشن . منظورم اینه که کارشونو خوب بلدن .

سعی می کنم به خودم مسلط شم . از حالت فرار میام بیرون و یه لبخند کشکی تحویلش می دم . بعد یه هو یه چیزی توو مخم جرقه می زنه . این یارو قیافه ش خیلی آشناس . باور کن اینو یه جایی دیدمش . خصوصیاتش یه جوریه که آدم فراموشش نمی کنه . تووی جلسه ی شعر خونی یا یه همچین جایی باید دیده باشمش . یه تستی به حافظه م می زنم و می گم ؛

ببخشيد آقا ! من شما رو تووی  جلسه های شعر خوني یه فرهنگ سراي انديشه ندیدم ؟

صورتش با یه لبخند آروم باز می شه . دندوناش مرتب و با این حال زرد رنگه . می گه ؛

بله . من قبلنا اونجا شعر می خوندم . ولي خیلی وقته که دیگه نمی رم . مگه شمام اونجا شعر می خوندین ؟

ظرف چند دقيقه اوضاع عوض می شه . باهاش احساس صمیمیت می کنم . به سمت جدول پیاد رو اشاره می کنم تا بشینیم و کمی با هم گپ بزنیم . می گه ؛

اسمم نجاتيه . الان بيست و چهار ساعتی میشه كه هیچی نخوردم . اگه ممكنه کمی پول به من بدین تا یه چیزی بخرم بخورم . من هم عوضش چند تا از شعرامو براتون مي نويسم .

دوباره تمام فکرمو به هم می ریزه . شعر در مقابل یه لقمه نون . لعنتی . حق نداشت اینجوری با من بازی کنه . سعی می کنم توو چشاش نیگا نکنم . این دفه نه از ترسی که واستون گفتم . یه حس خیلی بدی دارم . به دستاش نیگا می کنم . از گرسنگی دارن می لرزن . واقعا این جور وقتا یه تصمیم درست گرفتن کار مشکلی یه .

می گه شب آ تووی پارك مي خوابم . تمام زندگيم دفتر شعرم بود . حاصل  سالها  نوشتن كه ازم دزدیدنش . اين اتفاق بيچاره ترم كرد . فقط بعضي ها شو از حفظم . اگه یه تیکه کاغذ بهم بدی برات می نویسمش .

یه تیکه کاغذ  از یه مجله پیدا می کنم و مي دم بهش . با خودكار بيك کهنه ای كه از توو جيبش در مي آره شروع  می کنه به  نوشتن : 

"  من چون سيبي كه خورده مي شوم خوشحالم

  آه  !  اما سيب  تمامي وسوسه نيست  .....  "

همینطور که داره می نویسه نیگاش می کنم . نكنه معتاد يا كلاش باشه و اينطوری داره از احساسات يه جوون كم تجربه سوء استفاده مي كنه . نوشتن شعرو که تموم می کنه ، می دش دست من تا نگاش کنم و اون یه بار برام بخونتش .  ، چون به خوانش شعر خيلي اهميت مي ده .

مي گه اهل شيرازه . برادر ثروتمندی داره که سال ها توو کارخونه ی اون کار می کرده . ولی از وقتی که برادرش رفته خارج ، اون اینطوری توو خیابون آ سرگردون شده . شب آ تووی پارك آ و كنار خيابان آ مي خوابه . يه كارتن با چند تا تیكه لباس و ورق پاره و يك كتاب رمان امانتي ، تمام دارایی یه اون توو اين دنيا س . به علاوه ي يه شناسنامه كه منتظره برادرش واسش پاسپورت بگیره و ببرتش پیش خودش . اصلن الان حوصله ندارم ببینم داره اینا رو راست می گه یا همشو از خودش سر هم کرده . می گه گاهی واسه اونایی که میان پارک ماشین می شوره . از مردم کنس می گه که توو این سرما شندرغاز می ذارن کف دستش . دست می کنم و هر چی پول توو جیبم دارم می دم بهش . گمونم یه دو هزار تومنی می شه . می گه ؛

اگه ممكنه با شما بيام دمه خونه تا اگه كفش و لباس اضافه اي دارين بردارم . آخه سرما نزديكه ...

می ترسم همینجوری خواسته هاشو بیشتر کنه . واسه همین فردا شب باهاش توو پارک قیطریه قرار می ذارم ...

امروز به کل دانشگاهو بی خیال شدم . اصلن حسش نبود . از صبح توو فکر این یارو نجاتی بودم . آخه شب باهاش قرار دارم . چند تیکه پیرهن و شلوار و از اینجور خرت و پرت آ واسش گذاشتم کنار . با چند تا دونه کتاب که یکی شم همون ترانه های پینگ فلویده . نمی دونم اینو دیگه می خواد چی کار آخه . من نمی دونم یه سری شعر از آدمایی که از رو شیکم سیری نشستن گفتن به چه درد این بابا می خوره .

از در که می خوام برم بیرون خواهرم دست گیرم می کنه . دختر خوبیه . بیچاره جز پارک رفتن تفریح دیگه ای نداره . منتظر می شه ببینه کی میره اون سمتی تا دس گیرش کنه و باهاش بره . منم بدم نمیاد . راستش ترجیح می دم با خودم بیاد . توو پارک پُره از این آدم آی عوضی که وقتی یه دختر رد می شه هناق می گیرن اگه یه تیکه ای چیزی نندازن . هیچ وقت نتونستم از این کار آ بکنم . نه که از دختر بازی بدم بیاد . نه . ولی این مدلی نمی تونم . یه جورایی فک می کنم در شان من نیست . همیشه ام اونان که دخترا رو تور می زنن . توو راه واسه خواهرم یه چیزایی از این آقای نجاتی تعریف می کنم . بهش می گم واسه چی داریم می ریم پارک . اونم هیچی نمی گه .

اونو روی یکی از سکو آی سیمانی یه وسط درخت آ پیدا می کنیم . تیر برق کم جون اون کنار یه گله جایی رو که نشسته روشن کرده . روی چند تیکه مقوا نیشسته و داره کتاب می خونه . فوری منو یادش میاد . بلند می شه و سلام می کنه . از اینکه عین یه جنتلمن به خواهرم ادای احترام می کنه لجم می گیره . لباس و وسایل رو می دهم بهش . یه تشکر کشکی می کنه . قشنگ معلومه که نمی خواد این کار با نوعی دلسوزی و ترحم همراه باشه . بعدش میره بالای منبر و از جامعه ی بی طبقه و فلسفه ی عدم تملک حرف می زنه . ینی اینکه تشکرم رو نشنیده بگیرین ، وظیفه تون بوده . حس می کنم خواهرم از این وضع داره کلافه می شه و می خواد که زودتر بریم . از دیدن کتابا از همه بیشتر خوشحال میشه . می گه نمی دونین هر تیکه روزنامه یا مجله رو که گیر میارم چه جوری با ولع می خونمش . خلاصه ازش معذرت خواهی می کنم و خدافظی می کنیم . موقع خدافظی نمی دونم چرا یه هو از دهنم در می ره و می گم ، سعی می کنم یه جای خوابی چیزی واست دست و پا کنم . یه کار نگهبانی که لا اقل تووی سرمای زمستون نمونی . لعنت به من . همیشه وقتی جَو گیر می شم یه چیزایی می گم که عمرن نمی تونم انجامش بدم . دو قدم که میایم اینور عین سگ پشیمون می شم که این حرفو زدم . چون اینو که گفتم همچی خوشحال شد که نگو . گفت حتما .... حتما منتظرتون می مونم . من معمولا همین دور و اطرافم . راحت می تونین پیدام کنین ...

هوا حسابی تاریک شده . دارم از دانشگاه بر می گردم خونه . يقه ي كاپشنمو دادم بالا تا سرما كمتر نفوذ كنه . همیشه از زمستونایی که سرما داره و برف نداره منتفرم . یه نخ سیگار وینستون لایت از دکه می گیرم و واسه اینکه بتونم با خیال راحت بکشمش ، راهمو کج می کنم سمت پارک قیطریه . فکر اینکه بعدش می رسم خونه و کنار شومینه یه لیوان چایی یه داغ می زنم ... حسابی داره بهم حال می ده .

از خواندن ناتور دشت احساس خوبی پیدا کردم . این شاید خودبزرگ بینی است ولی قبلن که نوشته ی خوبی می خواندم غمگین می شدم که چنین چیزی پیش از اینکه من بنویسمش نوشته شده ، ولی حالا خوشحال می شوم . انگار که نویسنده زحمت من را کمتر کرده . به هر حال از این کتاب خوشحال می شویم در حالی که دقیقا نمی دانیم چرا . با شخصیت اصلی داستان ، هولدن کالفیلد رفیق می شویم ... طوری که دیگر نگران نیستیم کار احمقانه ای از او سر بزند ، چون کار احمقانه اش را هم دوست خواهیم داشت ، این در حالی است که همه فکر می کنند کارهای این هولدن احمقانه و سزاوار سرزنش و نصیحت است .

ناتور دشت ما را سوار قایقی آرام می کند و بعد پارو را رها کرده زیر نور آفتاب پهنمان می کند تا چشم هایمان را ببندیم و گرمای آفتاب را با جزر و مد آرام آب حس کنیم . اتفاق پیچیده ای تووی داستان نمی افتد . با این حال هیچ کجا از چذابیت داستان کم نمی شود . می شود یکسره و بی خستگی خواندش . گره های داستان آنقدر عمیق و متفاوت از شیوه های کلیشه ای است ، که اصلا متوجه وجود آن نمی شویم . چون گره اصلی داستان و نقطه ی کشش آن ، خود شخصیت هولدن است . داستان اساسا روی شخصیت او بنا شده ، شخصیتی که باعث می شود ماجرایی اینگونه ساده ، انقدر ماندگار شود . او پاک و بی آلایش است در حالی که خودش اصلن چنین ادعایی ندارد . رک و راست در مورد هر کس و هر چیز قضاوت می کند و تحمل ریز ترین پلیدی ها را هم ندارد . با چیزهایی حال می کند و از چیزهایی حالش گرفته می شود که برای ما جالب است .

ناتور دشت اثری سهل و ممتنع است و همیشه دست یافتن به چنین مرتبه ای در ادبیات کار مشکل و در عین حال پر ثمری است . چیزی شبیه مسافر کوچولوی دو سنت اگزوپری که هیچ وقت کهنه نمی شود . اینگونه آثار درعین سادگی حرف زیادی برای زدن دارند و عمیق ترین افکار را با ساده ترین جمله ها ارائه می کنند و همین است که تا به این حد دوست داشتنی شان می کند . مانند جمله ی پایانی رمان " ... هیچ وقت به هیچ کس چیزی نگو . چون اگه بگی دلت برای همه ی اونا تنگ می شه " ... این جمله ی هولدن است که در پایان داستان دلش برای همه شخصیت های داستان خودش تنگ شده ... همه ی آنهایی که حتی لجن یا غیر قابل تحمل توصیفشان کرده بوده .

به نظر می رسد شخصیت اصلی داستان در حال نابودی و فروپاشی همه چیز است ... هیچ ارزش ثابت و ماندگاری برای او وجود ندارد . ولی این لایه ی ظاهری داستان است ، در واقع هولدن سرشار از عشق است ، عشق به خوبی و انزجاز از بدی . چیزی که هولدن را از فروپاشی نجات می دهد ، عشق معصومانه اش به خواهر کوچکش است . هم اوست که به هولدن می گوید " ... تو اصلن از هیچی خوشت نمیاد ... اگه راس می گی یکی شو بگو ... " در واقع عشق هولدن به فیبی خواهرش ، تنها چیزی است که وجود دارد و در عین حال او  این اعتراف را نمی کند . ایده آل گرایی درمرتبه ی نهایی اش ، خود به چیزی ناهنجار و ناهمگون تبدیل می شود . چیزی که در عین حال با پیامبر گونگی طعنه می زند . اینگونه است که آروزی هولدن را برای شغلی که دوست دارد مشغول آن باشد باور می کنیم ... دوست دارد در انتهای دشتی بایستد و مراقب باشد بچه ها تووی دره پرت نشوند ... دوست دارد یک ناتور دشت باشد ...